Voorbijgangers

Vandaag stond ik in de kiosk van het Astridpark. Ik vertelde er het verhaal van de koning en de steen & een zeer kort verhaal van een man in de wolken. De verhalen waren voor voorbijgangers.
De straat spreekt mij enorm aan, omdat iedereen er komt. Er is geen rang of stand.
En dat maakt het interessant, maar best ook wel eens uitdagend. Ik weet op voorhand niet wie er zal komen luisteren en er zijn heel dikwijls onverwachte elementen.


Het helpt om de verhalen goed voor te bereiden, zodat ik alle energie kan steken in het mij richten op de mensen.
Er kwamen gezinnen langs en individuen.
Met de gezinnen maakte ik muziek, zong ik, vertelde ik over de koning.
Voor de volwassenen was er het verhaal van de man in de wolken.
Ik kwam ook in contact met toeristen die nieuwsgierig waren naar wat ik aan het doen was.
Ze vroegen of ik in het Engels kon vertellen. Op dit moment doe ik dit niet, maar wie weet in de toekomst?
Ik had een gesprek met een man uit India, die wilde weten waarom ik dit alles deed. Hij heeft zijn best wel zware levensverhaal met mij gedeeld.
Daarnaast wilden er twee mensen luisteren naar een verhaal die iets te diep in het glas gekeken hadden en een beetje lacherig deden over het hele gebeuren.

Leuk en inspirerend, maar dus niet altijd even gemakkelijk. Sommige dingen heb je niet in de hand. Om 15u kwam er een groepje mensen in het park zitten, ze speelden luide muziek. Op dat moment was het wat moeilijk om te focussen, voor mij en de toehoorders.
Om 15u30 begon de zon erdoor te komen en kwam er plots veel volk die wilde luisteren. Maar ik moest opruimen, mijn vergunning liep tot 16u, en het was al een lange dag geweest.

De komende weken sta ik onder andere aan (het voetpad van) de parking van Hoeve Hangerijn, in de boomgaard van Vie in Ichtegem, en bij mooi weer ook in het bos.

Wordt vervolgd!

Nieuwigheden uit troubadourland

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog iets op de blog geschreven heb. Daar zijn verschillende redenen voor. Ik heb veel nagedacht!

Te beginnen met versimpeling. Ik heb me voorgenomen om de komende maanden, op verschillende plekken weliswaar, alleen maar dezelfde verhalen te brengen, namelijk het belletje en de koning. Later op het jaar breng ik ook Gouddwerg, het droomkasteel en de diamant.
Dit zijn hoopvolle, lichtgevende, eenvoudige verhalen waar ik in interactie treed met het publiek. Alle verhalen zijn deel van een themakistje dat centraal staat (ik kijk ernaar uit om ze, langzaam doorheen het jaar, voor te stellen!! 🙂 <3)
Na elk verhaal is er ruimte om samen te zitten, iets te drinken, gezellig na te praten. Het na-gedeelte is ontzettend belangrijk.

Daarnaast heb ik mijn hoofd gebroken over hoe ik het troubadourgegeven in een vorm kan gieten, d.w.z.: een duidelijke doelgroep, een timing over hoe lang de mensen mogen blijven zitten. Maar het voelt zo geforceerd en het heeft een enorme invloed op mijn gezondheidstoestand ook. Ik word er een beetje wanhopig van, zelfs. Wie weet willen de mensen nadien nog een lied zingen samen, of een spontaan toneelstuk opvoeren, of…
Ik heb besloten, tegen alle marketingadvies in, om de vorm los te laten. Het voelt niet als mijn taak om dat nu allemaal vast te leggen.
Wat voelt dan wel als mijn taak? Het komende jaar is het hoogtijd om vanuit vrolijkheid en passie verhalen te vertellen. Ik wil er staan voor de mensen, een lach op hun gezicht toveren, tonen dat het anders kan. Mensen inspireren. Het voelt als mijn uitnodiging om rond te trekken met enkele verhalen, naar potentieplaatsen te gaan en ruimte te creëren voor mensen om elkaar te ontmoeten.
Joepie, ik word al enthousiast door er enkel aan te denken.

Jaaammmmaaar En de kosten? Hoe ga ik dit bolwerken? Het loopt allemaal inderdaad heel hoog op: de kosten van het busje, de diesel …
Wel, enerzijds wil ik mijn eigen kosten zo laag mogelijk houden: binnenkort ga ik in een tiny house wonen. Dat zal wat financiële druk van de ketel halen, gezien ik nu met steeds hoge(re) huurkosten zit (En niet alleen daarom- het is al een hele tijd mijn droom om zo te wonen- later meer!)

Anderzijds plan ik een crowdfunding, voor onder andere een microfooninstallatie en andere noodzakelijke benodigdheden om verhalen te vertellen aan grote groepen.
En wie mij wil betalen, mag.
Ik heb ook nog een deeltijdse job.
Op deze manier kan ik zeker een jaar overbruggen en dan evalueer ik terug.


x Troubadour ’21

*Op 27 maart sta ik op de kiosk in het Astridpark te Brugge, op 2 april doe ik een LETS-verhaalavond.

Hooptour- een draagvlak creëren

Het belang van een draagvlak

In bepaalde kringen is het een modeverschijnsel geworden om te zeggen dat je moeilijke gevoelens moet accepteren.
Ik ben de laatste om de kracht van acceptatie te ontkennen. Er zit echter een hele grote dikke adder onder het perfect gemaaide acceptatiegras.

Er zit een soort westerse agressie achter die woorden, met als voedingsbodem onze neiging naar individualisme. Trek je plan maar. Ik kan of wil niet aanwezig zijn bij jouw probleem, dus ik zeg maar dat je het moet accepteren. Het verhindert echte verbinding met de ander, en dat laatste is net de belangrijkste factor om tot acceptatie te komen.

Wanneer ik me niet goed voel, wil ik geen preek over wat ik zou moeten doen of voelen.
Ik wil dat iemand mij vastpakt, bij me aanbelt met een stukje cake of verse maaltijd.
Ik wil gaan wandelen, zwijgend naast elkaar, voelend dat er iemand is.
Ik wil me m.a.w. gedragen voelen zodat ik zélf met die gevoelens aan de slag kan. Zou dat niet het doel kunnen zijn van een maatschappij? Het makkelijker maken voor elkaar, zodat het geheel ervoor zorgt dat élke mens het beste uit zichzelf kan halen en met eigen pijn aan de slag kan?

En dat is wat er in onze individualistische samenleving vaak ontbreekt: een gevoel van gedragenheid, geborgenheid, veiligheid.
Daarom ijver ik voor een draagvlak waar mensen tot acceptatie komen.
En dat lieve mensen, is is het doel van de hooptour van het verhalenbusje in 2022: een draagvlak creëren waar mensen elkaar ongedwongen kunnen ontmoeten, waarbij ik verhalen vertel zonder moeilijke gevoelens uit de weg te gaan*. Nadien kan je tot rust komen met een kruidenthee of nagenieten aan de vuurkorf. Want in de ruimte waar niets moet, ontstaat verbinding.

*En neen, het zijn geen zwaarwichtige verhalen. Integendeel, de verhalen zijn doorspekt van luchtigheid, herkenbaarheid, humor en eenvoud en gaan recht naar je hart.

Tot dan!

https://www.troubadour21.be/hooptoer/


In Orval

Zoals je op de foto ziet, ben ik momenteel niet in Brugge. Ik ben in Orval. En het heeft gesneeuwd!

Ik overnacht in de abdij. Iedereen praat hier Frans, en dat is toch even aanpassen. Ik heb al jaren geen Frans meer gesproken. Maar wonder boven wonder: ik begrijp heel veel, alleen kan ik mezelf niet goed uitdrukken. Dat merk ik aan het antwoord van een monnik wanneer ik een vraag stel. Ik vraag: ‘weet de keuken dat ik geen melkproducten consumeer?’ En dan antwoordt de monnik: ‘Ja, je mag vroeger komen. Vijf minuten op voorhand mag je wachten in de eetzaal.’

Oeps. Maar ik begrijp dus quasi alles. Misschien betekent dit dat mits wat oefening, ik ook terug goed Frans kan beginnen praten? Want binnen drie maanden vertrek ik met het verhalenbusje naar Zuid-Frankrijk.

Op de kamer ligt een bijbel( ook in het Frans) Ik heb Genesis uitgelezen, en amai, af en toe moest ik toch een wenkbrauw of twee fronsen. Het zijn heel mooie verhalen, maar er komt ook nogal wat geweld aan te pas. En seks. En gulzigheid. En… Met andere woorden: heel menselijk….

Wat me het meest trof in Genesis, is dat God de boom van de kennis van goed en kwaad geschapen heeft. Hij verbiedt Adam en Eva om van de vruchten te eten. Maar ze doen het toch, verleid door de slang. En dan wordt hij kwaad en straft hij hen alledrie.

Dat begrijp ik niet zo goed: hij heeft zelf die boom geschapen, de mensen én de slang, dus heeft hij het niet zelf een beetje uitgelokt?

Ik heb een gesprek aangevraagd met een monnik om hierover te praten, over het goede en slechte in de mens. Ik vroeg aan het onthaal of het in het Nederlands kon. Of in het Engels. De vrouw keek me verbaasd aan. Maar ze ging het proberen. Ik zie wel !

Nu is het etenstijd.

dav

Heksje

Dit weekend heb ik wat gevlochten met een vriendin. Met wilgentenen, klimopslierten, elzenproppen, klisvruchten …. maakten we dromenvangers. Er hangen nu enkele in het verhalenbusje. Verder vlocht de vriendin een heksje, dat nu in de deuropening mensen verwelkomt (of afschrikt)
Het begon eigenlijk met een grappig misverstand. Voor de West-Vlamingen: ik zei dat ik een ‘heksje’ in de bus wilde, maar bedoelde een hekken als bescherming voor de jongste kinderen. En toen dachten we tegelijk: een écht heksje zou ook wel perfect in de bus passen!

De komende maand vlechten we nog een rekje voor in de bus en er zijn ook gevlochten sprookjesfiguren op komst.
Een oude berenklauwstengel wacht nog op een functie. Misschien heb jij ideeën?
2022 is alvast een jaar vol plannen: volg zeker de blog als je op de hoogte wilt gehouden worden.
Want er is nog zoveel te vertellen- ik houd het voor de volgende blogposts!

Komende activiteiten

Volgende week wordt een gevulde week. Ik sta met het verhalenbusje in Oostkamp, dit op 15, 16 en 17 december, tijdens de openingsuren van de bibliotheek, in de namiddag. Ik hoorde al dat er een groep kinderen zou komen. Ik voorzie teksten voor verschillende leeftijden, dat maakt dat er nogal wat voorbereiding in kruipt.

Deze week zou ik op de Burg staan met het busje, om verhalen te brengen en soep te verkopen tvv de Warmste Week. Maar het regende zo hard, dat het weinig zin had. De Burg trekt me ongelofelijk aan: er hangt een speciale sfeer. Volgend jaar zal ik dus zeker terug een vergunning aanvragen.

Verder kan je naar me komen luisteren ’s avonds op 22/12, voor een kerstverhaal aan de vuurkorf, dit in het Reitje (Annutatiatenstraat)

Achter het gordijn

Neem je eens een kijkje achter het gordijn =) ?

Deze week mocht het verhalenbusje een nieuwe bibliotheek en (bijna afgewerkt) kruidenkastje verwelkomen. De laatste kistjes werden gelijmd. Veel dank aan de makers!

Er kwamen ook twee verstelbare tafels bij. De poten zijn afneembaar. Zo kunnen de tafels weggeborgen worden in de opbergruimte, zonder veel plaats in te nemen. Daarnaast zijn er extra blokken bij om de tafels te verhogen. De tafels kunnen dus dienen voor activiteiten met kinderen én volwassenen.

Het busje blijft me toefluisteren om niet te snel te gaan. Om te genieten van het langzame proces, om de verhalen traag te laten ontstaan en om alles te doordenken. Gaandeweg rijpen nieuwe ideeën en komen er mensen op mijn pad die iets in het busje willen doen (vlechtwerk, schilderen)

Mijn plan was om de komende weken ‘soep met een verhaal’ aan te bieden i.k.v. de Warmste Week. Het is nog afwachten of alles zal mogen doorgaan. Als het niet kan doorgaan, zou ik graag mensen met een positieve boodschap interviewen in het busje. En schrijven, veel schrijven!

To be continued!

Wachttijd

Wachten op een betere wereld,
op de perfecte omstandigheden
om rond te trekken.

Wachten op het perfect ingerichte busje,
op een goede gezondheid,
Zo bezig zijn met verlangen naar iets dat er (nog) niet is,
niet meer zien wat er wél is.

Er is ongelofelijk veel wél.
Er is veel meer wél dan niet.
De zalige welligheid is misschien het
ontbrekende puzzelstukje naar
een betere, stabielere, vredevollere wereld.
_________


Het busje leert me veel bij over geduld.
Ik dacht dat het busje na vier maanden volledig zou ingericht zijn.
Of beter: ik wilde dat het busje zou ingericht zijn, maar diep vanbinnen wist ik dat ik niets kon en mocht forceren.
Ik had al van in het begin het gevoel dat het busje geleidelijk zou moeten ontstaan, dat er mensen zouden aan meewerken die het écht uit liefde voor het project deden. Zo zou het verhalenbusje een project worden van liefde en geduld.

Het heeft vijf maanden geduurd voordat ik iemand vond om de zonnepanelen aan te sluiten.
Uiteindelijk is de wachttijd alleen maar positief geweest, want het zonnepaneel is nu aangesloten door iemand die er écht zin in had.

Zo zijn er nog dingen waar ik op wacht. Een betere gezondheid, financiële middelen, het beschilderen van de kistjes, vergunningen …
Maar het leven wacht niet op mij. Dus ik geef me meer en meer over aan de welligheid.
Thee drinken in de bus met mijn broer. Een verhaal schrijven aan het nieuwe tafeltje, kijken naar de LED-lichtjes die werken.
Geen enkele wat-er-nog-niet-is gedachte kan deze genietmomentjes afpakken!

THEMA DROMEN – Iedereen waarzegger

In één van de kistjes van het busje (beschikbaar vanaf maart 2022), zitten verhalen rond het thema (durven) dromen. Het is een thema dat mij heel nauw aan het hart ligt.
In de westerse wereld zijn we het een beetje verleerd om te dromen.
We denken altijd maar verder op een spoor dat al bestaat, maar zo verandert er niets.

In vier dagen tijd hebben drie mensen mij gezegd dat het verhalenbusje en mijn verhalen wel leuk zijn, maar dat ik er niet volledig van zal kunnen blijven leven (of misschien wel eventjes, maar dat zal veranderen, want…)
Voor alle duidelijkheid: ik ben niet naar drie waarzeggers geweest.
Maar wanneer het over de toekomst gaat, veranderen veel mensen plots in echte waarzegspecialisten. In hun glazen bol zitten allerlei algemene denkbeelden, die ze op mijn situatie projecteren (van kunst kan je niet leven, kunst is een hobby…)
Zonde, maar ik begrijp het wel: het is niet de gemakkelijkste weg, het is een beetje speciaal zoals ze dat dan zeggen. Ik luister naar hun zorgen en zeg dat ik alle gevolgen van mijn keuze wel zal dragen.

Tegelijk denk ik: het risico van het leven is dat je nooit weet wat er zal gebeuren. Niemand weet hoe de toekomst zal zijn. Ook de waarzegspecialisten niet. Het kan zijn dat ik allerlei uitdagingen op mijn pad krijg en dat ik zal moeten knokken. Of misschien niet. Wie weet ontmoet ik onderweg iemand die mij een grote opdracht aanbiedt. Wie weet loopt het vanzelf. Of misschien niet.
Maar wie weet het écht?
Waarom gaan we altijd uit van het worstcasescenario, terwijl niets echt vaststaat?

Durf dromen. Het is niet de gemakkelijkste weg, maar wel eentje die voldoening schenkt.
Als ik had geluisterd naar de mensen, dan was ik geen verpleegkundige geworden. Ik zou nooit begonnen zijn als verteller, het verhalenbusje zou er niet zijn. En nog zoveel meer. Het leven zou saai zijn en eerlijk gezegd denk ik dat ik heel erg ziek zou geworden zijn, omdat ik het leven zou leiden van een ander.

Ik geloof dat we zelf een positief alternatief kunnen creëren.
Elk mens draagt magie in zich.
Magie om een mooie toekomst te creëren.
Laten we die kracht inzetten !

De eerste kistjes

In december laat ik twee kistjes los op publiek: het hoopkistje en het ontmoetingskistje. Ik wil eigenlijk nu al vertrekken om verhalen te vertellen met een tasje soep. Ik moet echter eerst door die vermoeiende mallemolen van vergunningen. Dit weekend hield ik me dan maar bezig met het maken van filmpjes. Een pro ben ik niet, maar het resultaat is oké!

Dames en heren, zie hier het hoopkistje!

Het kistje zelf zal nog beschilderd worden. Binnen hier en een jaar zal het kistje helemaal hoop uitstralen.